Welkom

Mijn naam is Heleen van der Wel. Ik ben relatie- en gezinstherapeut, trainer en begeleider van professionals. Ik leef en werk vanuit de overtuiging dat we onszelf het beste leren kennen in relatie met anderen.

Relaties vormen een wezenlijk deel van ons leven. We verlangen naar verbinding, naar gezien en gehoord worden. Wanneer een relatie goed is, ervaren we geluk, warmte en geborgenheid. Maar als een relatie onder druk komt te staan, raken we vaak ontregeld. Dan ontstaan gevoelens van onbegrip, teleurstelling, verdriet, angst of boosheid. Relaties zijn niet altijd eenvoudig; ze veranderen en ontwikkelen zich, soms in verbinding, soms in verwijdering.

Ook in mijn eigen leven heb ik die beweging ervaren. Na een lange relatie, waaruit twee prachtige kinderen zijn geboren, hebben we onze relatie beëindigd. Enkele jaren later vond ik opnieuw de liefde en ervaar ik weer hoe waardevol het is om samen het leven te delen. Deze persoonlijke ervaringen hebben mijn blik verdiept en maken dat ik met zachtheid én realisme naar relaties kijk.

Mijn achtergrond

Mijn loopbaan begon als verpleegkundige. In het contact met patiënten groeide mijn nieuwsgierigheid naar de psychologische en relationele kant van de mens. Na een korte periode van werken als verpleegkundige in Afrika ben ik psychologie gaan studeren. Via verschillende werkplekken en opleidingen heb ik mij verder ontwikkeld tot transcultureel systeemtherapeut.

Mensen verschillen in wat zij zien, horen en beleven. Ieder heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen waarheid. Wanneer de verbinding tussen mensen onder druk komt te staan, lukt het vaak niet meer om die verhalen van elkaar te horen. In mijn werk help ik partners, gezinnen en professionals om opnieuw ruimte te maken voor dat wat verteld en gehoord wil worden.

Mijn manier van werken

Zowel in mijn werk als in mijn leven zie ik mezelf als een reiziger. Ik houd van onderweg zijn, van beweging, verandering en ontdekken. Ik geloof dat mensen kunnen kiezen en dat verandering mogelijk is, ook wanneer het vast lijkt te zitten.

Een eerste stap richting verandering is vaak het loslaten van het bekende en het toelaten van verwondering over het onbekende. In mijn begeleiding durf ik daarom soms verwarring te scheppen. Niet om te ontregelen, maar omdat juist vanuit chaos nieuwe betekenis kan ontstaan. Ik nodig mensen uit om te dwalen, om te vertragen en te onderzoeken. Dat vraagt lef.

“Durven is even je evenwicht verliezen; niet durven is uiteindelijk jezelf verliezen” (Kierkegaard).